مطالعات نشان داده كشورهايي كه داراي منابع طبيعي همچون نفت بوده اند، نسبت به كشورهايي كه فاقد اين منابع بوده انداز نظر ميزان توسعه اقتصادي واجتماعي در سطحي پايين تر قرار گرفته اند. اما عجيب ترآن كه اين زماني توسعه با تاخير مواجه شده كه وفور منابع بوده است و نه كمبود منابع. به عبارت ديگر ثروت براي توسعه وجود داشته ولي نه تنها توسعه رخ نداده بلكه در اين دسته از كشورها فقر روي داده است. علت اين موضوع چيست؟ چه نوع نظام هاي سياسي ديدكوتاه مدت به توسعه مي يابند كه منجر عقب افتادگي مي شود؟ سابقه اشتباه در استفاده از درآمدهاي نفتي درايران به ما چه مي گويد؟ آيا امكان دارد در شرايط انفعال در برابر توسعه، يادگيري و تصحيح تصميم هاي خطا به وجود بيايد؟ آيا دربرابر ايران بحران هايي وجود خواهد داشت كه مسوولان را ملزم به اصلاح تصميمات كند؟ متن سخنان دكتر نيلي در ميزگرد « موسسه مطالعاتي انديشه سياسي و اقتصادي» سعي دارد به پرسش هاي بالا پاسخ دهد.
مقدمه بالا و اصل مقاله را از روزنامه سرمايه براي شما انتخاب کردهام. خواندن آن را به همه علاقمندان اقتصاد و توسعه توصيه ميکنم. براي دريافت فايل متن اينجا را کليک کنيد.
