امشب رفته بوديم تماشاي فيلم جديد “تيغ زن” به کارگرداني عليرضا داوود نژاد. راستش من برخلاف خيلي از تماشاچي‌ها، از فيلم خوشم اومد و اصلا از اينکه به تماشاي اين فيلم رفتيم پشيمون نيستم و دوست دارم توصيه کنم که شما هم فيلم رو ببينيد و از الان بگم که اين احتمال هم هست که از فيلم خوشتون نياد.

يکي از خصوصيات تيغ زن اينه که داستاتش خيلي روال منطقي و مستحکمي نداره و آخرش هم با کلي سوال سالن رو ترک ميکني. بهمين خاطر توصيه ميکنم که اگر به تماشاي فيلم رفتيد بيشتر به شخصيت ها توجه کنبد و دنبال داستان نباشيد.

در حقيقيت داستان در خدمت شخصيت پردازي هست. شخصيت‌هايي که داراي نگاه‌هاي خاصي به زندگي هستند. بخصوص شخصيت عاشق و فوق‌العاده احساسي “عطا” که رضا عطاران به زيبايي نقش اون رو بازي کرده است.

 در کنار عطاران،‌ رضا داودنژاد هم نقشش رو خيلي قشنگ بازي کرده. به نظر من سکانسهاي کنار دريا شامل درد دل عطا با خدا،‌ ابراز احساساتش به زيبائيهاي طبيعت و شور و مستي که در رقصش نشون ميده و حاکي از سادگي، سبکي و بي تکلفي هست، واقعا زيبا بودند.

 الان که دارم اين يادداشت رو تموم ميکنم، احساس ميکنم که دوست دارم يک بار ديگه هم اين فيلم رو ببينم. راستي موسيقي فيلم هم، دلچسب و متفاوت بوده و نقش زيادي در شکل‌گيري فضاي فيلم داره.

شما هم اگر فيلم رو قبلا ديده‌ايد يا بعدا ديديد نظرتون رو اينجا بذاريد.